«دَوَران» اثری است که با واسازیِ تاریخیِ مفهومِ قدرت، پرده از حقیقتی تلخ برمی‌دارد: آنچه بشر در طولِ هزاره‌ها به نامِ «انقلاب» یا «تغییر» تجربه کرده، اغلب چیزی جز «دَوَرانِ نخبگان» و جابه‌جاییِ حاکمان نبوده است. مسئله‌ی مرکزیِ اثر، نقدِ عمیقِ تکرارِ ساختارهایِ ستم در لباس‌هایِ گوناگون (مذهبی، سیاسی و رسانه‌ای) است. نویسنده استدلال می‌کند که تا زمانی که «خردِ جمعی» جایگزینِ «پیروی از مغزهایِ متفکرِ واحد» نشود، فردیتِ انسان در رقابتی دیوانه‌وار برایِ تصاحبِ اریکه‌یِ قدرت ذوب خواهد شد. «دَوَران»، کالبدشکافیِ دقیقِ دیوی است که از غارِ بدویت به قلبِ رسانه‌هایِ مدرن مهاجرت کرده تا از طریقِ «لالایی‌هایِ دیجیتال»، توده‌ها را مسخ و در بندگی نگاه دارد.

ساختارِ پنج‌گانه‌یِ اثر، سیری است از مواجهه با مهاجرت و «ناشهروندی» تا تبارشناسیِ مذهب و دموکراسی‌هایِ نمایشی. شهسواری با بهره‌گیری از آرکتایپ‌هایِ «والانشینان» و «دیوِ درون»، نشان می‌دهد که چگونه اکثریتِ خاموش تحتِ تأثیرِ پروپاگاندا، زشت‌ترین جنایات را تقدیس می‌کنند. کتاب، فراخوانی است برایِ پیاده شدن از «ماشینِ تکرارِ تاریخ» و طغیانِ فکری علیه عادت به بندگی؛ تلاشی برایِ جایگزینیِ رقابتِ غارتگرانه با آرمانِ «برابریِ جان‌ها»، جایی که وفاداریِ انسان نه به مرزها و بت‌هایِ سیاسی، بلکه به تقدسِ حیاتِ تمامیِ موجودات باشد.

در راستایِ دکترینِ «جان‌گرایی» و نشرِ سبز، «دَوَران» کاملاً به صورتِ دیجیتال و متن‌باز عرضه شده است. نویسنده با نفیِ کاملِ چاپِ کاغذی و تأکید بر «حقوقِ درختان»، این اثر را به ابزاری برایِ بیداریِ همگانی و حفظِ زیست‌بوم بدل کرده است. «دَوَران» دعوتی است برایِ کسانی که آماده‌اند با نفیِ چرخه‌یِ ابدیِ استثمار، به حقیقتِ «هم‌جانی» پیوسته و با عبور از نمایش‌هایِ سیاسی، جهانی بنا کنند که در آن «آزادی» نه در قبضه‌یِ صاحبانِ قدرت، بلکه در دست‌هایِ گره‌کرده‌یِ تمامیِ آزادگان جاری باشد.